7 września br. rocznica śmierci Patriarchy

  

Postać patriarchy w życiu Ukraińskiej Cerkwi greckokatolickiej jest o tyle ważna, że przyszło mu żyć i działać w najtrudniejszym okresie jej historii. Josyf Slipyj (prawdziwe nazwisko Kobemyćkyj-Dyczkowśkyj) urodził się we wsi Zazdrist' w okolicach Tarnopola w 1892 roku. Po zakończeniu gimnazjum rozpoczął studia na Uniwersytecie Lwowskim, skąd był skierowany przez metropolitę Szeptyckiego na studia do Insbruku i Rzymu, skąd powrócił w 1922 roku. Trzy lata później został rektorem seminarium lwowskiego oraz rektorem Akademii Teologicznej, której przewodził do 1944 roku.

 

W 1939 roku, po wybuchu II wojny światowej, Slipyj został mianowany egzarchą a 22 XII 1939 przyjął sakrę biskupią. Po śmierci Szeptyckiego w 1944 stanął na czele ukraińskiej Cerkwi greckokatolickiej. W kwietniu 1945 roku został aresztowany z innymi hierarchami swego Kościoła i skazany za szpiegostwo jako „faszystowski agent i szpieg Watykanu". Został on skazany na osiem lat łagru. W 1953 roku otrzymał kolejny wyrok (na okres nieokreślony), a w 1957 ponownie skazany: na  siedem lat katorgi. Kolejny wyrok w 1962.

 

W 1963 roku wyszedł na wolność za staraniem papieża Jana XXIII. W listopadzie tegoż roku na soborze rozpoczął starania o podniesienie swej cerkwi do rangi patriarchatu. Papież Paweł VI mianował metropolitę Slipyja arcybiskupem większym. W 1965 roku otrzymał godność kardynała. Po wyjściu na wolność Slipyj kontynuował pracę duszpasterską. Liczne podróże odbywane przez Slipyja były sposobem integracji rozsianej emigracji ukraińskiej, jej konsolidacji. Działalność patriarchy przerwała śmierć 7 września 1984 roku.

 

Slipyj w swej działalności naukowej zajmował się dogmatyką. Jest autorem wielu prac z tej dziedziny. Najwybitniejszymi pracami są: „Focjusz i filioque" (1923). Do nich należą również „Święty Tomasz z Akwinu i scholastyka" (1925), „Wiara i nauka" (1935), oraz liczne dzieła poświęcone sakramentologii. Te ostatnie doczekały się wielu opracowań i komentarzy.

 

W obliczu zagrożenia ze strony komunizmu, podkreślał rolę i potrzebę pracy nad rodziną, gdyż ona jedynie może gwarantować zachowanie wiary i obyczajów, które niesie ze sobą chrześcijaństwo.

 

Jako wierny syn swego narodu podkreślał potrzebę jedności w narodzie na różnych płaszczyznach, przede wszystkim na płaszczyźnie religijnej. Stąd wypływa jego  wezwanie   do  troski   o  każdego   członka  narodu  bez  względu  na jego przynależność konfesyjną, a bark jedności w narodzie nazywa nieszczęściem i odwiecznym grzechem ukraińskiego narodu.

 

 

Autor: Bogdan Kiszko

 

Odsłon: 803