70. rocznica zbrodni katyńskiej: nasi duchowni zamordowani w Katyniu.



9 i 10 listopada 2007 roku podczas uroczystości „Katyń pamiętamy, uczcijmy pamięć bohaterów", która odbyła się na Placu Marszałka Piłsudskiego w Warszawie zostało mianowanych na wyższe stopnie wojskowe i służbowe ponad 14.000 osób zamordowanych na Wschodzie przez NKWD. 

Nazwiska pomordowanych znajdują się na tablicach w Kaplicy Katyńskiej-Mauzoleum w Katedrze Polowej WP  przy ul. Długiej w Warszawie.

W gronie zamordowanych ok. 200 duchownych różnych wyznań było ok. 30 księży kapelanów.
Poniżej prezentujemy sylwetki dwóch kapelanów wojskowych reprezentujących wyznanie greckokatolickie i prawosławne, którzy zginęli w Katyniu i zostali promowani na wyższe stopnie wojskowe. 

Ks. Fedorońko Szymon, s. Michała, ur. 1893, zginął w Katyniu, mianowany na stopień pułkownika; 
Ks. Szymon Fedorońko. Urodzony w 1893 roku w Czerteżu. Naczelny kapelan Wojska Polskiego wyznania prawosławnego, w stopniu podpułkownika. W duszpasterstwie wojskowym pracował od 1922 r. We wrześniu 1939 r. towarzyszył żołnierzom na froncie i tam został wzięty do niewoli. Przebywał w obozie jenieckim w Kozielsku. Zamordowany w Katyniu. Jego szczątki zostały zidentyfikowane w 1943 r. podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców pod numerem 2743.

W okupowanym kraju pozostawił żonę Elizę oraz trzech synów: Aleksandra, Wiaczesława i Oresta. Aleksander przedostał się do armii polskiej na Zachodzie i służył jako lotnik w dywizjonie bombowym nr 300 w Wielkiej Brytanii; zginął wiosną 1944 r. podczas bombardowania Mannheim w Niemczech. Orest i Wiaczesław walczyli w Powstaniu Warszawskim: Orest (ps. „Fort") zginął w pierwszym dniu Powstania na placu Dąbrowskiego, Wiaczesław (ps. „Sławek") zginął 18 sierpnia. Symboliczny grób rodziny Fedorenków znajduje się na cmentarzu prawosławnym na warszawskiej Woli. 
 
Ks. Ilków Mikołaj (Mykoła Ilkiw), s. Mikołaja, ur. 1890, zginął w Katyniu, mianowany na stopień podpułkownika; 

Ks. Mikołaj Ilków. Ukrainiec, w 1939 r. naczelny kapelan greckokatolicki Wojska Polskiego. Urodził się w 1890 r. w chłopskiej rodzinie pod Kałuszem (później województwo stanisławowskie), ukończył teologię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Po święceniach w 1919 r. pracował jako katecheta; był dyrektorem prywatnego liceum greckokatolickiego w Kałuszu.

Jeszcze jako student działał politycznie; w 1920 r. przy poparciu polskich władz współorganizował Partię Ukraińsko-Włościańską (lojalną wobec państwa polskiego). Z powodu działalności politycznej popadł w konflikt z władzami kościelnymi. W 1925 r. objął probostwo koło Niżniowa w diecezji stanisławowskiej. W latach1922-27 był posłem na Sejm RP z listy Partii Ukraińsko-Włościańskiej i przewodniczył Ukraińsko-Włościańskiemu Klubowi Sejmowemu. Był zwolennikiem przyjaznego ułożenia stosunków polsko-ukraińskich w Galicji. Po odejściu z Sejmu pracował jako duszpasterz m.in. w Łodzi i jako kapelan wojskowy (niezawodowy). W 1935 r. powołany z rezerwy na zawodowego kapelana, w 1939 r. w stopniu majora. Towarzyszył żołnierzom w bitwach kampanii wrześniowej od Bzury do Lwowa; uczestniczył w obronie miasta. 21 września wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną, więziony w obozach w Starobielsku i Kozielsku. Zamordowany w Katyniu. Jego szczątki zidentyfikowano pod numerem 2455. 

Źródło: http://www.katedrapolowa.pl

Odsłon: 1810